* email

 
قفس تنگ است و در بسته است
نه تنها بال و پر بال نظر بسته است
اينكه فقط زنده اي و لابد شكر !!واز نشستن در پشت پنجره اي كه چنين به سيم خاردار آلود ه است چه ميتوان انتظار داشت وكو و كجا مي ماند حسي براي نوشتن و خواندن ؟ خواندن! ؟در اين سرزميني كه سنگ ها بسته و سگ ها رسته اند و ياد نيماي بزرگست و شعرش كه از پشت هزاره ها بر حافظه اي چنين خسته نقر شده است كه :
صداي سگ است وصداي خروس
بدر از هم اي پرده آبنوس
در چنين همهمه اي است كه خاموش مانده اي . پنجره ها بسته و دهان ها را ديگر نمي بويند كه دوخته اند و خيالشان را راحت كرده اند .

در سكوتي چنين است كه مي گذراني اين سرد روزهايي كه زمستان و زمهريري بدتر از اين را به دنبال خواهد داشت پس مي خزي به زير كرسي ذهن كه هنوز گرمايي مانده از روزهاي كوه در اعماق خاكستر آن ميطپد به ياد آن روز هاي شور و تلاش و به ياد همه بالا رفتن ها و پايين نيامدن هاست كه دفتر ايام بر هم ميزني به جستجوي يادي و يادداشتي شايد كه دل تنهائيت تازه شود . شايد فقط ! آنچه در ذيل مي آيد ياد كردي است بر تلاشي و شايدكه براي آن ها كه نخوانده اند تازه باشد ! از دفتر آن سال ها و به ياد خراشي بر سينه ي صخره زارهاي بيستون آن سال ها

حديث تيشه و سنگستان !


دل به اميد ندائي كه مگر از تو رسد
ناله ها كرد در اين كوه كه فرهاد نكرد
(حافظ)

غروب دلتنگ از راه مي رسد و باختر را در حاشيه طلائي خويش مي سوزاند و از پس يك روز گرم، شبي دم كرده آغاز مي گردد. داس ماه آرام بر سينه كوه مي نشيند و نور مرده رنگ خويش را بر سر كوه و دشت يله مي كند، اندكي بعد خفاشهائي از دل تيره شب سر مي زنند، خفاشاني كه طلايه دار ظلمتند.
بر پاي كوه، جائيكه دشت رود بر سينه سنگ آرام لميده است خسته و بيدار تيشه بر سينه كوه مي زنم تيشه اي از شك بر بيستون تن ضربه، ضربه و ضربه .. و آنچنان محكم كه صدايش در رگ و ريشه كوه بپيچد و جان كوه را بلرزاند.
اين دل و دهليزهايش پيچ پيچ بي حضور هيچ، ضربه ، ضربه ضربه، چه سنگي و چه سنگين است دل بر روي سنگهايش خزه هاي پلاسيده، بي گل و برگ و ريشه، امان از اين دل بي ريشه.
سنگ سنگ و ضربه ضربه، خسته از حوصله ها، گفتارها و مرام ها ، ضربه ضربه، دلتنگ از شيرين و شيريني ها ، تلخ تلخ، گريز از هجوم و حجم خلق، تنهاي تنها...
در زير بارش ستاره هاي شبانگاهي ، ضربه ضربه، و تراشه هاي سنگ دل كه از بيستون تن به صورت آسمان مي برد و هر كدام ستاره اي به رنگ غم، ضربه ضربه و كهكشاني از ستاره هاي غم ضربه ضربه و شياري در دل سياه و سنگين سنگ كه يعني راه شيري دل و در هر ضربه نفس نفس ثانيه ها را مكيدن تا طلوع شيري سحر و چه شب ها كه به كردار اين شب به صبح پيوند خورده ، ضربه، ضربه، چه كند است تيشه و چه سخت است دل!...
ضربه، ضربه و گام گام رسيدن صبح، نرم و رام ، افول ستاره صبح و طلوع خورشيد كه بشير نور است و بنيانگذار روز، كه روز، گاه بينائي است و تفكر كه چه كرده اي در شب سياه تلاش؟ خودم را مي گذارم و تيشه ام را از خود دور مي شوم تا گاماسياب كه بر سينه زندگي مي غلطد و خنكاي آب كه بر شيارانگشتان پاهي خسته ام مي دود هشيار مي شوم، چشمان نخوابيده ام هشيارتر مي گردد، بر مي گردم و بيستون را مي نگرم كه چه بلند و تلاشم همچون رد ناخني بر حاشيه سينه فراغ زندگي از عصيان و چه خوني!
سينه بيستون فراخ است و فراتاش چه حقير، آيا عمر كفاف مي دهد؟ ناخن ها آيا طاقت خواهند آورد؟ از كجا معلوم كه در پس اين صخره و كوه ، كوه ديگري نباشد؟ اما نه ، گفته اند كه در پس اين كوه دريائي است كه اگر به تيشه تحمل بتراشيش و آب را بر اين دشت تشنه سرازير كني تو را وصلي شيرين دهيم، وصال شيرين.
شايد حرف حريف از سرگمراهي و گمراه كردن بوده دامِي، بي راهه اي يا حداقل كژ راهه اي و شيرين به خانه خسرو، و دل هر دو به كام شيرين و تو به تراشيدن مشغول. هاي ، هاي ، وهم و شك، لعنتتان باد كه هست را نيست و نيست را هست مي كنيد، شرمتان باد.
مي نشينم، نه گاه نشستن نيست، مي ايستم، توانم نيست، ندايي از پشت صخره هاي دلم مي خواند:

اگر روم زپيش فتنه ها بر انگيزد
ور از طلب بنشينم به كينه بر خيزد
فراز و شيب بيابان عشق دام بلاست
كجاست شيردلي كزبلا نپرهيزد

دو دل مانده ام، شايد پشت اين صخره ها دريا باشد و شايد هم نه، بروم تا سركوه؟ اين همه راه، با اين پاهاي خسته و بيخون .
تن خسته و دل بي قرار، پا رو به راه و دست به تيشه گامي به جلو مي نهم، نه، بر مي گردم، ضربه اي به صخره، و باز به راه مي انديشم اما راه همه صخره است و پرتگاه و پاها ناتوان از تحمل وزن بيستون تن.
بر مي گردم و تيشه كند است ، حوصله شانه ها بي حاصل و صخره زمخت و سخت.
راه اما داغ است و پاي برهنه ، دست كوتاه است و صخره بلند و پروانه سرگردان اميد كه گاه بر راه مي نشيند و گاه بر تيشه.
تيشه: تامل است و سكون و ماندن است و گنديدن. اما صداي تيشه در اين سنگستان سياهي و سكوت تصلاي دل است كه با هر ضربه اش مي خواند:
«پشت اين صخره ها درياست و وپشت درياها....»
اما راه راه اگر هيچ نداشته باشد بينش مي دهد و ديدگاه را تا دوردستها پيش چشم مي گستراند تا از بلنداي قله آن نظاره كني تا ببيني كه :
«درياست يا.... پشته پشته صخره پيچ در پيچ بي حضور هيچ»
بروم يا نه؟ بنشينم و دل به اميد روزنه اي در سنگ و رخنه اي به آبي شيرين، يا بروم به دنبال دريائي، ندائي هماره از دل اين درياي سنگ و صخره مي خواند كه :
«بيــــــــــا!!»
گيوه هاي منظر را به سرپا مي كشم و براه مي افتم، هركول ما نع مي شود، مي گريزم، «گاماسياب» التماسم مي كند، بي اعتنا رد مي شوم، بدنبالم مي آيد، بپايم مي پچيد، نرو به دريا دل مبند، دريا خيالي واهيست . بيا در من جاري شود، بيا و خستگي تيشه زدنهايت را در من بشوي و تن زخمي ات را به زلال من بسپار و هرگاه از چشم دوختن به اين سنگستان خسته شدي عكس كوه و ابر و آسمان را در چشمان شفاف من ببين. آنجا نرو كه جهنم است و تو تشنه، دل به اين بلندي ها مسپار كه سنگهاي تيز اين سنگستان هر يك به انگاره سر نيزه اي تن نحيف تو را منتظرند، برگرد كه طاقت اين راه نيست تو را، نرو .. .... دل به فريب دريا مبند..... بمان......
كر ميشوم. كور مي شوم. به رود آرام پشت مي كنم و رو به كوه هراس با دلي آكنده از هول و هراس و اميد و .... براه مي زنم.
حضورم را، مرغ سحري، بلند مي نالد كه نمي دانم به خير مقدم است يا به افسوس، مي روم، گم مي شوم، از اين سنگ به آن سنگ، از اين صخره به آن صخره ، خورشيد بالا آمده است ، مي تابد ، مي سوزد و مي سوزاند، دانه هاي درشت عرق بر جبين چروكيده ام مي شكفد و پاهاي خسته ناله اي خونين و شور را زمزمه مي كند، راه ناپيدا و بر سر هر پيچ و خمش ديو هولي نشسته بر سر اين سراي هراس.. و شقايق ها، از هرم آفتاب صبح گاهي، گمان نبرم كه تا ظهر بر سر پيمان بودن و ايستادن بمانند. آخر اينجا كه جايگاه گل ها و گل اندام ما نيست. اينجا حتي درختان پير «بنه»كه بر سينه كوه روئيده اند، روزها از تابش آفتاب بجان مي آيند و شبها صاعقه، آتش بجانشان مي زند، اينجا را درختي مي بايد از سن و گلهايي از صخره.
پس از تاملي اندك، بي سايه و خنكاي آب، دوباره از صخره ها بالا مي روم، انگشتانم خونين پاهايم كرخت و بي حس، اما دلي مومن به دريا، و پيش رو هفت خواني است پشت هم خوابيده و در هر خوان ديوي از سنگ بر سر سنگ و هركدام مانعي بر سر راه ، يك ديو را بايد فريفت، آن يك را بايستي كشت و ديگري هم در هرم آفتاب نيمروز به خواب رفته و هرم نفسش تمام آسمان را به آتش كشيده است، در پشت گردنه اژدهائي هولناك بر سر راه منتظر و در حاشيه هر سنگ ماري سياه چمبرزده ... همچنان پيش مي روم.
آن پائين هنوز گاماسياب بر گودترين ناحيه دشت مي خزد بي هيچ آبشاريع بي اوج و بي موج و از بلنداي كوه، زندگان دشت چه حقيرند. بسان مورچگان بر تارك ديواره ي سيلوئي و چه تند مي روند كه انبار كنند و تيز مي آيند كه دوباره باز، و عمرشان همه در راه انبار كردن چه كند مي گذرد.
هنوز منزلها در پيش است و گامها خسته و عرقي كه از سر رويم بر ترك لبان خشكيده ام مي افتد، چه شور و سوزناك، و حنجره ام از هجوم نفس نفس ها، خشك.
قله در دوردست و خورشيد بر پشت گردنه و شانه ها سواره هوا سنگين و دم كرده و گرم. و اي دريغ از نوازش نسيمي كه در اين راه كسي را به نوازش نمي گيرند و تنها آنچه هست هجوم است و پيكار و زخم و راه... كه چه صعب است و پرخطر . مي دوم، مي افتم... دوباره بر مي خيزم و برسينه صخره ها خود را بالا مي كشم و عاقبت از فراز صخره اي قله را مي بينيم عبوس و اخم آلوده و خشك، بي پرواز عقابي، خالي از نسيم و بي ابر.
آن قله بلند و پرابهت بر بلنداي اين سنگستان، سنگي بيش نيست همچون همان صخره پاي كوه، و در پشت قله ، قله هائي بلندتر و دره هائي فراخ تر اما دريا... شايد فريبي پيش نبود. شايد منظورشان درياي سنگ بوده يا كه آتش سر بر مي گردانم و از بلنداي هولناك صخره ها پائين را مي نگرم . گاماسياب پوزخند مي زند. پشت سر دره آنچنان هولناك دهان گشوده كه چشم را ياراي نگاه نيست، صخره ها و سنگهاي شكافته از عطش ترك خورده و ازهم پاشيده و درختان از خشكي بسان مشعلهاي خاموش و آسمان و دره چنان دم كرد ه و وهم آلود كه جغدي را هم هواي پرواز نيست و بر خط القعر دره بستر خشك رود، خالي و سپيد و به جاي سيلان كوهموج ها و قطره ها، سنگ و صخره كه چشمان به انتظار بارانشان، سپيد گشته و سالهاست كه از تشنگي مرده اند . ديگر از اين رودخانه خشك، بوي ماهي كه هيچ، بوي آب هم بر نمي خيزد.
اميدي كه در دل خانه كرده بود، به منتهاي خويش مي رسد. بغضي كه از سالها در سينه داشته ام به يكباره برسينه كوه مي كوبم و فرياد مي كشم:
آآآ آآ آ اااااي .... با تو هستم آآآ ي ي ي ي ي ي
سكوت خوابيده بر كوه و دره ا زخواب مي برد و فريادم در هزار توي دره ها و كوهها مي دود، دوباره فرياد مي زنم:
آآآآ اااا ي ي ي ي ي ي ي با تو هستم آآآآ ااااي
به ناگاه هزاران انعكاس و پژواك و نعره در همه كوهها و دره هاي عالم مي پيچد و جواب كوه از جدار سنگي دلم فرو مي رود كه :


«من ، تو هستم آآآآآ ي ي ي ي ي ي ي ي ي ي ي ي»

خرداد سال 69
كنگاور
عباث!

 
هدف شعر تغییر بنیادی جهان است و درست به همین علت هر حکومتی به خودش حق می‌دهد شاعر را عنصری ناباب و خطرناک تلقی کند اهل سیاست به قداست زندگی نمی‌اندیشد بل‌که زندگان را تنها به مصادر و وسایلی ارزیابی می‌کند که عندالقتضا باید بی‌درنگ قربانی پیروزی او شود و ای بسا به همین دلیل است که باید قبول کرد در جهان هیچ چیز، شرط هیچ چیز نیست و در دنیای بی‌قانونی که اداره و هدایتش به دست اوباش و دیوانگان افتاده، هنر چیزی است در حد تنقلات و از آن امید نجات بخشیدن نمی توان داشت
-احمد شاملو

ما فرياد مي‌زديم...


ما فرياد مي‌زديم:
«چراغ! چراغ!»

و ايشان درنمي‌يافتند.
سياهي‌ چشم ِشان
سپيدی‌ کدری بود اسفنج‌وار


شکافته


لايه‌بر لايه‌بر

شباهت برده از جسميّت ِ مغزشان.
گناهي‌شان نبود:از جَنَمي ديگر بودند.

 
KARMA! photo: abbas jafari

 
دان هرالد (Don Herold) كاريكاتوريست و طنزنويس آمريكايى در سال 1889 در اينديانا متولد شد و در سال 1966 از جهان رفت. دان هرالد داراى تاليفات زيادى است اما قطعه كوتاهش «اگر عمر دوباره داشتم...» او را در جهان معروف كرد.
بخوانيد:

«البته آب ريخته را نتوان به كوزه باز گرداند، اما قانونى هم تدوين نشده كه فكرش را منع كرده باشد.
اگر عمر دوباره داشتم مى كوشيدم اشتباهات بيشترى مرتكب شوم. همه چيز را آسان مى گرفتم. از آنچه در عمر اولم بودم ابله تر مى شدم. فقط شمارى اندك از رويدادهاى جهان را جدى مى گرفتم. اهميت كمترى به بهداشت مى دادم. به مسافرت بيشتر مى رفتم. از كوههاى بيشترى بالا مى رفتم و در رودخانه هاى بيشترى شنا مى كردم. بستنى بيشتر مى خوردم و اسفناج كمتر. مشكلات واقعى بيشترى مى داشتم و مشكلات واهى كمترى. آخر، ببينيد، من از آن آدمهايى بوده ام كه بسيار مُحتاطانه و خيلى عاقلانه زندگى كرده ام، ساعت به ساعت، روز به روز. اوه، البته منهم لحظاتِ سرخوشى داشته ام. اما اگر عمر دوباره داشتم از اين لحظاتِ خوشى بيشتر مى داشتم. من هرگز جايى بدون يك دَماسنج، يك شيشه داروى قرقره، يك پالتوى بارانى و يك چتر نجات نمى روم. اگر عمر دوباره داشتم، سبك تر سفر مى كردم.
اگر عمر دوباره داشتم، وقتِ بهار زودتر پا برهنه راه مى رفتم و وقتِ خزان ديرتر به اين لذت خاتمه مى دادم. از مدرسه بيشتر جيم مى شدم. گلوله هاى كاغذى بيشترى به معلم هايم پرتاب مى كردم. سگ هاى بيشترى به خانه مى آوردم. ديرتر به رختخواب مى رفتم و مى خوابيدم. بيشتر عاشق مى شدم. به ماهيگيرى بيشتر مى رفتم. پايكوبى و دست افشانى بيشتر مى كردم. سوار چرخ و فلك بيشتر مى شدم. به سيرك بيشتر مى رفتم.
در روزگارى كه تقريباً همگان وقت و عمرشان را وقفِ بررسى وخامت اوضاع مى كنند، من بر پا مى شدم و به ستايش سهل و آسان تر گرفتن اوضاع مى پرداختم. زيرا من با ويل دورانت موافقم كه مى گويد: «شادى از خرد عاقل تر است».
اگر عمر دوباره داشتم، گْلِ مينا از چمنزارها بيشتر مى چيدم *

 


بنياد نشنال جئوگرافيك نتايج مسابقه بهترين عكاسان كوهستان در سال ۲۰۰۶ را اعلام كرد. در زير عكس و شرح برترين عكس های سال را مشاهده مي‌كنيد

http://www.persiangeo.com/content/view/1043/2/

ضمنا برنده چهارم اين مسابقات اقاي بابي مدلBobby Model تابستان امسال به مدت يك ماه در كوه هاي ايران در حال عكاسي بود كه عكس هاي وي را ميتوانيد در سايت نشنال جئوگرافي ادونچر اخرين شماره ببينيد
عباث!

 
OMID ! photo : abbas jafari

 
سخنی نیست !!


چه بگویم سخنی نیست
می وزد از سر امید نسیمی
لیک تا زمزمه ای ساز کند
در همه خلوت صحرا
به رهش
نارونی نیست !

چه بگویم سخنی نیست
پشت درهای فرو بسته
شب از دشنه و دشمن پر
به کج اندیشی
خاموش نشسته ست ......
...
ور نسیمی جنبد
به رهش نجوا را
نارونی نیست .

چه بگویم ؟
سخنی نیست ....

شاملو

 
SAHARI!photo : abbas jafari

 
HENDESEH! photo abbas jafari

 
KERESHMEH ! photo: abbas jafari

 


STAREH OFTIDEH! photo : abbas jafari

 


در سالمرگ استاد مرتضی ممیز
photo; abbas jafari

 
GORESTAN E AGHASHT photo :abbas jafari

 

 

KOJAST JAY E RESIDAN ?!photo abbas jafari

 
POTALA PALACE Tibet photo : abbas jafari

 
BAKHTAPUOR NEPAL . photo :abbas jafari

 


HASHOR ! photo : abbas jafari

 


DARBAN !photo : abbas jafari

 
همه ی مردان قبیله من ! همه ی مردان کار! بی نیم نگاهی حتی به دست کسی ! دستانی سرشار از غیرت کار و نگاهی بی انتظاراز آسمان و نه زمین . تنها کار . کار آن هم به پشتوانه بازویی نه چندان ستبر .
هرکدامشان برایم داستانی گفته اند نه !هر کدامشان داستانی اند از زخمی که بر شانه دارند از روزگار . فقر را با قناعت تاخت زده اند و در چشمانشان ................ خود بنگرید !
عباث!

 

BI ENTEZAR ! photo abbas jafari

 

YAD E AYAMII KE ...photo abbas jafari

 


ARSH O FARSH !photo : abbas jafari

 


ZENDANI E SKANDAR !! photo : abbas jafari

 


pigham ! photo : abbas jafari

 
با خشم و جدل زیستم .......
و به هنگامی که قاضیان
اثبات آنرا که در عدالت ایشان شایبه ی اشتباه نیست
انسانیت را محکوم می کردند
و امیران
نمایش قدرت را
شمشیر بر گردن محکوم میزدند
محتضر را سر بر زانوی خویش نهادم
و به هنگامی که همگنان من
عشق را
در رویای زیستن اصرار میکردند
من ایستاده بودم
تا زمان لنگ لنگان
از برابرم بگذرد
و اکنون در آستانه ظلمت
زمان به ریشخند ایستاده است
تا من اش از برابر بگذرم
و در سیاهی فرو شوم
به دریغ و حسرت چشم بر قفا دوخته
آنجا که تو ایستاده ای ......

شاملو

 
parand ! photo : abbas jafari

 


shaneh be shaneh ! photo : abbas jafari

 
AND MOUNTAIN photo : abbas jafari

 

SKOT E TAMASHA ! photo: abbas jafari

 
SHEKAN SHKEAN ! photo:abbas jafari

 
يادداشتي به بهانه اي !

(. و بهانه ها چه خرد و اندك مي تواند باشد به گاه دلتنگي ها !! اينطور نيست !!؟)

رضای عزیز!

دور بودن ها هم عجیب لذتی دارد یک خوبی اش این است که مثل آتیش از نزدیک آدم را نمی سوزاند ولی بودنش در آن دور ها حتی خیلی دور هم می تواند مثل بودن یک چراغ فانوس در ته دره ها ی کوهستانی دلگرم کننده و شادی بخش باشد یا اینکه این نعمت دور بودن گاهی میتواند بهانه ای باشد که دلتنگت کند برای کسانی که جایی را در بودنت تنگ نکرده اند و وزن و هجمشان روی روح کسل و خسته ات تلنبار نمی شود و خیلی خوبی های دیگری هم دارد از این دست این دوری دوست داشتی .
لابد می دانی بنا به دلایلی دوست ندارم در میان جماعت آفتابی شوم یادم هست نسخه چوپانی را در دفع شر سگان که بهترین راه برای در امان ماندن از گزند سگان آنست که نه تو سگ را ببینی و نه سگ تو را و حال به همان دلیلی که نخواسته ام که دوستان این سگ گرگ بیابانی راببینند تا مشکلشان دو چندان شود هماره این سگ گرگ بیابانی سر خود داشته راه خویش گرفته و.......... رفته است اما گاه چیزهایی این قاعده کلی بودنم را نقض می کند و خود این میشود باعث دردسر برای طرفین معرکه ی سگ و عابر و نتیجه این میدان غالبا پاره سنگی است و پاره پاچه ای و بس اما گاه میانه همین های و هوی و پاچه گیری یک دفعه می بینی چیزی رخ می دهد که حواست را پرت می کند و همه چیز به سمتی می رود که اصلا در خیالت هم پیش از آن نگنجیده است درست اینکه وسط دعوا و فحش و فضیحت چشمت بیفتد به یک جفت چشم درشت آهو وش که حواست از دعوا ببرد و بروی توی نخ خیالات فرمودن و بعید نیست که این رشته خیال گاه به حوالت مشتی چنان ببرد که خون تف کنی کنار خاکی خیابان . کجا رفتم چه می گفتم ؟! داشتم می گفتم یه وقت هایی ناچاری که بیایی میان جمع وگوش بسپاری به جماعت پیش از آن هم هر چه کرده باشی که جیم بشوی و به هزار دلیل بعد ببینی که نمیشود کاریش کرد ناسلامتی از مورچه های موریس مترلینگ هم که کمتر نیستی که لااقل در حد کمی متوجه اجتماع باشی و لاجرم معقول و مودب ! اما میشود همان طور که طرف دارد ربط و یابس می بافد تو خیالات بفرمایی و برای خودت بیرون را تماشا کنی.


هرگز حضور حاضر و غایب شنیده ای
من در میان جمع و دلم جای دیگر است

و درست تو همین احوالاتی که کسی یک فقره دی وی دی! دستت بدهد و بگوید این را رضا ساخته . بعد همین بشود بهانه که بعد از تماشا و نم اشکی بنشینی برای این فانوس دور دست ان هم درست در این دل تاریک شب در این شهر چون دل کافر پر حلل بنویسی که یعنی چه !! چه می دانم گاه نیاز بر این می افتد که آدم ها در دور دست ها به یاد هم باشند و در هنگامی که به هم می رسند جز سلامی کلامی بر زبان نیاورند و بگذرند . دوستی داشتم که در آن ایام جنگ به هزار مرارت کند و رفت و هیجده سال بعد در گذار و گذر روزگار هم را یافتیم عجیبتر اینکه مایی که در آن سالهای سیاه دهه شصت هر شب هم دیگر را می دیدیم و علیرغم دو خط کاملا متفاوت فکری ( او چپ تند رو بود عاشق چگوارا و من راست افراطی و فالانژ!) هر شب تا سحر شعر میخواندیم و شاملو تنها نقطه تلاقی مان بود و نقاشی با این پیشینه وقتی بعد از هیجده سال جدایی هم را دیدیم جز سلام کلامی بر لب نیامد ساعت ها در حاشیه کوچه باغ های میگون رفتیم و نگفتیم و گذشت اوبازگشت به غربت خویش و باز من ماندم و این شب های گود او هنوز آن سوی آب های دور است و من ساکن این شب های کور وفقط یادش همان فانوسی است که از پس هزار دره و کوه هنوز سوسو می زند و من خوشحال از این که او هنوز هست و من نیمه شب ها گاه به یادش دیوار های این اتاق تنگ را می نگرم و جمله را بر زبان می آورم که در روز خداحافظی بر زبان اوردم جمله ای که هر دو ما از پایان فیلم پاپیون از حفظ کرده بودیم
تو رفتی و من هنوز در کنار این باغچه بی زاغچه مانده ام !
میبینی رضا امدم برای تو بنویسم از تماشای مردی وکوهی به کجا کشید این یادداشت این جا که نشسته ام درست در پشت سرم مبلی است که آن شب که با غدیر بحثمان شد از خانه عباس محمدی تا اینجا در رابطه با کوه با هم کل کل کردیم واو نیمه شب جان خسته اش را بر آن آوار کرد و خوابید و من باز درست همین جا نشسته بودم ومی نوشتم . بعد که او مرد باز هم من نبودم کوه بهانه خوبی برای همه ی نبودن های ماست ووقتی برگشتم او دیگر رفته بود . برایش غدیر غدیر! را نوشتم نمی دانم آنرا خوانده ای یا نه . دق دلم را از مرگ سر او خالی کردم . مرگ این تلخ ترین حقیقتی که همه از نهلیست ترین آدم ها تا اپیکور ترینشان هم تخم نکرده اند کتمانش کنند من بر سر کتمانش نیز نبودم اما بودنش مرگ را می گویم همیشه مرا بهانه ای بود تا زندگی را جر دهم اگر نه بسان پیر پهلوان دوران کودکی ام که سینی مسین را جر می داد بل به اندازه خردک توانمندی هنوز این انگشتان بی تاب در جر دادن کاغذی که نام مرگ بران رقم خورده را .
سر بر می گردانم هنوز خفته است با آن سر بی مو و آن گردن قاق کشیده اش . مرگ چه همسایه نزدیکی است رضا ! بر می خیزم پتو را بر جسم نحیفش می کشم دراین شب تبدار مبادا یخ کند !

عباث !

چهار و چهل و هفت دقیقه بامداد نوزده تیر ماه هشتاد و پنج
تهران

 

 
ــ اين گول بين که روشني ِ آفتاب را
از ما دليل مي‌طلبد.»

توفان ِ خنده‌ها...
خورشید را گذاشته
می خواهد با
اتکا به ساعت شماطه دار خویش
بیچاره خلق را متقاعد کند که
شب هنوز از نیمه نیز بر نگذشته ست

توفان ِ خنده‌ها...

من
درد در رگان‌ام
حسرت در استخوان‌ام
چیزی نظیر اتش در جانم پیچید

سرتاسر وجود مرا
گویی
چيزی به هم فشرد
تا قطره‌يي به تفته‌گي ِ خورشيد
جوشيد از دو چشم‌ام.
از تلخي ِ تمامي ِ درياها
در اشک ِ ناتواني ِ خود ساغری زدم.


برشی ا زشعر با چشم ها
احمد شاملو !

 
كمك كنين هلش بديم !


كمك كنين هلش بديم، چرخ ستاره پنچره
روآسمون شهري كه ستاره برق خنجره
گلدون سرد و خالي رو بذار كنار پنجره
بلكه با ديدنش يه شب، وابشه چن تا حنجره

به ما كه خسته ايم بگه، خونه باهار كدوم وره؟

تو شهرمون آخ بميرم، چشم ستاره كور شده
برگ درخت باغمون، زباله سپور شده
مسافر اميدمون، رفته از اينجا دور شده
كاش تو فضاي چشممون، پيدا بشه يه شاپره

به ما كه خسته ايم بگه خونه باهار كدوم وره؟

كنار تنگ ماهيا، گربه رو نازش مي كنن
سنگ سياه حقه رو،مهر نمازش مي كنن
آخر خط كه مي رسيم، خطو درازش مي كنن
آهاي فلك كه گردنت از همه مون بلن تره

به ما كه خسته ايم بگو، خونه باهار كدوم وره؟

عمران صلاحي

 

 

TESHNEH ! photo abbas jafari
Posted by Picasa

 
سلام ناصر جان !
این مدت در سفر بودم و این هم خود لابد بهانه ی خوبی است برای بد قولی کردن وننوشتن ! من اما در سفر ترجیح می دهم همه ی فرصت را به نیوشیدن هر آن چه در اطرافم می گذرد مصرف کنم ازتماشای پرواز ملخی تا هجوم ابرها بر بیکران ابی اسمان از تماشای موج و فوجی سار بر کشتزارو غافل نشوم از دقت در تماشای دستی که با کاسه ای حلبی که چه به وسواس اخرین قطره های آب گل آلود را به قصد نوشاندن به کام تشنه گوسپندان در گلوی کوزه جای می داد 0همه این ها را می توان درهضم ثانی و ثالث دو باره مرور کرد و این ذهن و ضمیر دهاتی چه فرصت فراوانی دارد در شلوغی شهر های شما برای این نشخوار دوباره ان تماشاها ! صفاهایی که من و باد و پیراهنم در گود و بلند این سرزمین داشته ایم در شلوغی هرم همه تابستان و تموز فرصتی است که هرگز آن را با نوشتن با همه لطافتش تاخت نخواهم زد اری فرصت فراوان است در این یک جا نشستن ها باز هم اگر این دودو بوق شهر بگذارد برایت خواهم نوشت اگر بگذارد !
قربانت
عباث!

 

BAZGASHT! photo : abbas jafari
Posted by Picasa

 

HESAR ! photo : abbas jafari
Posted by Picasa

 
غروب ! آمیخته ای از خاکستر و وهم !
سواربا خود اندیشه کرد : بروم تا ته دشت ! خورشید که چارق کند در این بیابان همه چیز در شولایی از وهم پوشیده می شود و سکوت روز که گاه به عبوری سواری یا پروازی شکسته میشد گودتر می نماید هر چه گوش ها تیز اما باز هم تا دور ها صدایی نمی اید . خراش پرواز زود گذر شب پره ای نیز آنچنان نیست که اطراف را بر آشوبد . همه چیز در انتهای افق که بارنگ های پریده ای از سرخ و خاکستر در هم آمیخته وبه سیاهی می برد از سواران همراه دیگر ردی نیست ! می اندیشد با خود : بازگشته اند به گمانم مرد بیابان و شب نیستند این جماعت ! اسب هوا را بو میکشد و قوس زیبای گردنش را به سمت پای سوار برمیگرداند . اسب نیز بی تاب برگشت است . سوار اما دل نمی کند چیزی مثل یک جذبه ی پنهان در تاریکی او را به دوردستهایی که اکنون در سیاهی گمگشته اند می کشاند .اسب اما بیتاب است هی می کند و دهانه را به چپ می کشد اسب اما تن به اشارت نمی دهد گوش به فرمان نیست مهتر پیر پرسیده بود : گاه جو اسب !؟ این که وقت سواری نیست !! . سوار اما خاموش بر جهیده بود و پا در رکاب ناکرده هی کرده بود سمت بیابان و شب و حال اسب بی تاب باز گشت بود پس به ناچار لگام رها کرد تا اسب بل به دل خویش برود بر این خاموشی وسیاهی اطراف. اسب اما به غریزه هوا را بو ئید و راه اصطبل خویش را در تاریکی پیش گرفت . چه حسی اسب را از تاخت در این بیابان های خاموش باز می داشت .؟ حسی غریب همان که همه ما را به بازگشتن و نشستن می خواند به آرامشی گیاهی به جنجال های سبک و به خنده های سبکتر به بس بودن و بسنده کردن به همه آن چیز هایی که به آخورمان خواهند ریخت . جیره ! جیفه ! سهم ! پس نخست گام سبک بر داشت اما رهایی را و سبکی دهانه را که حس کرد تاخت . سوار پاهایش را در رکاب محکم کرد تا اسب آمخته ! بی مهابای گودال و مار ! بتازد و هرازگاهی چند سر بالا کند و گردن خوش تراشش را بالا گیرد بازدم از منخرین های فراخش بیرون ریزد و باد . باد شبانه را در آبشار دم و یال و بال کشد به سمت وسوی اصطبل و مادیان ! سوار خسته باخود اندیشید : این بار پیاده حتما پیاده خواهم رفت !
اسب نجیب! رسیدن را شیهه ای می کشد سرخوشانه و سگ ها به استقبال می ایند .

عباث!
قره تپه شیخ
شهریور 85

 

KOTAL E GHOZLOGH photo : abbasjafari
Posted by Picasa

 

BE TAMASHAY DORHA photo : abbas ajfari
Posted by Picasa

 

RIZ BEN . photo: abbas jafari
Posted by Picasa

 
اینکه باز گشته باشی اما هنوز نیامده باشی می دانی یعنی چه ؟ این که اینجا باشی خودت و دلت آنجا پشت پشته های خرمن پشت کوه های غمگین دوردست جا مانده باشد حکایتی چندین است دستم به نوشتن نمی رود اما . باشد تا قرار تا امن خلوت و کنج قلندری تا شب های به یاد آوردن روز هایی که گذشت همه در سفر و عبور ازپست و بلندای مهجور و گم نام وطن ......راستی چه بی انتها و غریب است این خاک خوب با یاد نام ها و جایها که هر کدامشان از کبکان تا دلی یورت از کوپت داغ تا استیر از خان بند و خانقاه واز مش قربان تا قلیچ از صفیه و مدینه از نگاه قدیمی و خسته لوئیز تا شادمانه نگاه کودکانه ثریا از تاخت شبانه با سمنو دردشت های بی چراغ دور تا روشنای مهتاب سه مرخ در ستاره باران شب ظلمان و بی مهتابی که آغاز سفر بود تاسفر نیم شبانه در دشت پر مهتاب زاوین که ماه ناگاه به چاله محاق افتاد و سیاهی همه دشت را گرفت .... و همین جا بود که روباهی عرض جاده را برید و دمی در نور چراغ ماشین ایستاد نگاهش کردم و گذشت هر دو گذشتیم من در طول جاده و او در عرض آن و در آن سیاهی هیچ نماند جز خاطره و یاد نگاهی که چونان دو سوزن آتش هنوز در سیاهی همه شبهایی چنین می تراود .
عباث!

 

ANDAK ANDAK JAME MASTAN MIRESAND !photo abbas jafari
Posted by Picasa

 

KHAT . NOGHTEH . KHAT!!photo : abbas jafari
Posted by Picasa

 

DAR HARIM AMNO MEHRBANE MADAR ! photo. abbas ajfari
Posted by Picasa

 

KHALIL ! photo : abbas jafari
Posted by Picasa

 
در گذار و گذر از فراز و فرود تپه ها و دره ها گاه زمان نیز به تماشا می ایستاد و ما نیزهم ! سکوت چنان بر سر سبزه نای دامنه در غلطیده بود که خیال را هم جراتی بر پر کشیدن نبود تماشا ! تنها تماشا با چشمانی تشنه چاره شکوه خاموشی بود که گستره فراخ چشم انداز را می انباشت . غنیمتی دلنواز و اثیری که به پایداری اش هیچ دل عاشقی و عاقلی نیز امیدوار نیست !
عباث!

 

shab e arousdon! photo : abbas jafari
Posted by Picasa

 

kham e abrouy e yar!! photo abbas jafari
Posted by Picasa

 

chelcheragh ! photo : abbas jafari
Posted by Picasa

 

makhmal. photo abbas jafari
Posted by Picasa

 

hamrah ! nhamnegah ! photo : abbas jafari
Posted by Picasa

 

akhrin barnameh !! photo : mohamad zarkhah
Posted by Picasa

 
خاطره های زخمی !


یاداشتی بر پرواز آخرجواد حامد گلکار

کوله پشتی های کهنه و آفتاب خورده .طناب ها زخمی و کارابین ها و مشتی میخ دست ساز همه ابزار عشق بازی ما بود بر سر صخره های اخلومد و اندرخ * و حال چه نا کار آمد بر کناره اتاق افتاده بود . هر دو از جنگ برگشته ایم ! قیافه هامان این را داد می زند .تو از بازی دراز آمده ای و من از میمک و خاموش به تصویر حسین نگاه می کنیم که جامانده در کرخه . دل دل گریه اما هیچ کدام نمی ترکیم جنگ پوست کلفتمان کرده بس که مرگ تماشا کرده ایم .
در روزگار صلح مردان جنگی به جان هم می افتند ! این را نیچه می گوید . گور پدرش ! . هر دو را می گویم هم نیچه و هم جنگ را. دست ها مان را از خون شسته ایم وباز سراغ میخ و ریسمان می رویم قله ها جای خوبی برا ی فراموش کردن است و صخره ها ی خاموش اخلومد هنوز جا برای کوبیدن میخ غیض های فرو خورده دارند !
جنگ که تمام میشود رسم آدم ها دیگر می شود . سرخوردگی های کشته شدن و کشتن . ترازوی معلق عقل . فرصت برای اندیشه کردن در این که باخته یا که برده ایم !؟ خوب رسم بازی اینست همیشه یکی برنده است و یکی هم لابد بازنده.و برنده ها ترازو داری می کنند و بازنده ها سکوت پیشه می گیرند دره ها هنوز گنجای هزار هرای فرو خورده در خود دارند . باز هم به کوه می زنیم !
یک اتاق پر از کتاب و کوله پشتی با چند تا خاطره کهنه قاب گرفته این بار باز گرد همیم . کار کار رویا ست !
- سلام !
به همین ساد گی . یخ که نه اما چندان گرم هم نیست پاسخ به حرمت میهمانی که پا بر فرشت گذاشته است . بچه ها در چنین زمانی بهترین مفرند برای اینکه هیچکداممان از کوه نگوئیم که کوه این روز ها چه معنای متفاوتی یافته است در ذهن ما دو تا که به اندازه دریای مرده ای از هم دوریم.
- یخ کرد واز دهان افتاد این یک لقمه نان !
شام گوشت و بادمجان داریم و خوراک بادمجان بهانه لبخندی است به خاطره سالهای با هم بودن . گوشت و بادمجانی که تو می پختی پای کلاهک کتیبه آن سال ها هر چه بود ما از صخره برگشته های هار! را نان خورشی بود که هنوز طعم ش زیر دندان است با ضرباهنگی از صدای چکش که بر سر میخ صخره می کوبیدیم . تمام میهمانی به پهنای لبخند رویا و قهقهه کیمیا و هلیا** گذشت. و آنچه به عمد به فراموشی سپرده شد صحبت کوه و کوهنوردی بود .
فراخی دشتها و کوه های مغموم این سرزمین خود چاره مشکل ما ست. هنوزهستند سرزمین هایی که بشود در آن نفس کشید و از دامنه اش بالا رفت حتی تا قله های بی نام و نشان ودور افتاده اش که سودای هیچ فتحی را در کله ی ماجراجویی نمی پزد. پس دور بودن ها غنیمت است تنها سکوت است و سربالایی . سکوت و مرور هزار خاطره در ریتم نفس نفس و ضربان قلب هایی فشرده تنها چاره ی آن هایی که بازنده بازی اند. بازی بدی نیست در تنهایی و کوهستان خاموش !
می گذشت روزگار بدین کردار آنچه هنوز ما را به هم پیوندکی می داد نه کوه که رویا بود . رویا صبور روز های کوه و جور کش دعوای ما دو تا که همیشه با خنده ای فیصله می داد به تیزی کلام من که گوشه اش اول از همه تو را می گرفت و خنده اش به جمله ای یا کلامی غالبا به ترکی ذهن را از دلخوری های قدیمی به خاطرات خوش سال های دور بر می گرداند . و ذهن در خنکای نسیم دره های بینالود . دیز باد و شیر باد غوطه می خورد. کینه ها گم می شد در عطر اورس های دره سیستان و هزار مسجد . اولنگ مراد را که یادت هست حاجی؟ !
لقمه ی نان و عسل در پیچ پلور در گلو می ماند جلال است که با هیجان همیشگی اش داد می زند : دوربین تو بردار و بدو یک هلی کوپتر تو پیچ لاسم داره تو آتـش میسوزه !
اول بازالت های هراز دود و نور منیزیم چشم را خیره می کند سه جنازه در خط القعر دره در کیسه های سبز بسته بندی شده اند
عکس هایی می گیرم و پیش از آن که مامور عصبانی به من برسد از محل دور می شوم .
بغض منصوره پشت تلفن می ترکد میدونی .یکی از اون شش نفری که کشته شدند حاجی بود !
سربرمی گردانم تماشایش می کنم در ابر به خود می پیچد یال و بالش همه ی چشم انداز را پر کرده است وهرازدر پایش خسته خاطره های خاموش را یکی یکی با خود می شوید و می برد !

عباث!

* برخی نام جای های کوهنوردی در خراسان بزرگ

** نام دخترکان حامد گلکار

 

GHROUB!photo : abbas jafari
Posted by Picasa

 

 

baray akbar ! photo : abbas ajfari
Posted by Picasa

 
"روي سينه اش داغ شده بود. مي گفت: قلبم درد مي کند. چيز خنکي بدهيد، بگذارم روي قلبم. يخ مي خواست. ضرر داشت، نداديم به او. ناراحتش مي کرد، يخ. بطريهاي آب خنک آورديم برايش. گذاشت زير پيراهنش، روي قلبش. پس از دقايقي بطري اول خنکي اش را از دست داد. بطري دوم را گذاشتيم روي قلبش. پاهايش را مالش مي داديم. 20 دقيقه پاي چپش را مالانديم. پاهايش عينهو چوب خشک شده بود. تکان نمي خورد. آب در بدنش نبود. بدنش خشک شده بود. لبهايش خشکيده بود. ترک خورده بود. چشمانش کور سو مي زد. نمي توانست جايي را درست ببيند. گفتيم اکبر جان دست بردار، بشکن اعتصابت را، داري خودت را مي کشي. گفت: رژيم بايد بداند که ما سگ نيستيم، انسانيم، کرامت داريم. خيلي ناراحت بود از دست مقامات بهداري. کاري برايش نکرده بودند. لحظه به لحظه حالش بدتر مي شد. چشمانش سياهي مي رفت. به سختي نفس ميکشيد. يکهو دادش رفت به هوا. همه بچه ها آمدند بالاي سرش. رنگش پريده بود. عضلاتش منجمد شده بود. نفسهايش به شماره افتاده بود. برديمش بالا، روي پاگرد. برانکارد را گذاشتيم روي زمين، نفس آخر را کشيد. نبض شريانش متوقف شده بود. داد زديم: تمام کرد....

 

layeh hay biyabani !! photo : abbas jafari
Posted by Picasa

 

 

 

 
میانکاله میانکاله !

ا صلا بیایید این اسم را از روی این نقشه پاک کنید ( شما که عادت کرده اید به حذف نام ها و جای ها و یاد ها !!) شاید بهتر است نام میانکاله را هم از لیست بلند بالای سازمان بی خاصیت محیط زیست خط بزنید . شاه کوه محله(*) دیروز ها آتش به جانش افتاد و هیچکس نپرسید که چرا اصلا او را از میانکاله تبعید کردند و امروز میانکاله را آتش می زنند بگذارید خشمم از این سازمان بی عرضه با آن متولی با صداقتش !! کمی فرو بنشید شاید بتوانم دقیق تر بنویسم.
عباث !

- در خبر های امروزآمده است که پانزده هکتار از جنگل تمشک و انار ترش به عمد آتـش زده شد
نام مدیر قبلی پناهگاه حیات وحش میانکاله که بدلیل مخالفت های شدیدش با دستور سازمان حفاظت محیط زیست مبنی بر واگذاری بخش اصلی پارک به بخش خصوصی نخست تبعید و به دست شکارچیان متخلف !! از یک متری هدف گلوله قرار گرفت !!
میانکاله یکی از 50 ذخیرگاه بیوسفریجهان در شبکه ذخیره گاههای یونسکو به ثبت رسیده است .

 

Zang e Hendeseh ! Photo " abbas jafari
Posted by Picasa

 

dar nesar e ghadamat ! photo : abbas jafari
Posted by Picasa

 
عقاب و کلاشینکف !






عجب کوه خوش عطر و لباسی است این کوه !خلوت و خالی از جماعت طبیعت دوست ! و عجیب تر این که میزان گوسفند آن به پهنای مراتع آن چه کم است سهند را می گویم . دشتی افتاده در پای کوهی نرم و خیال انگیز و بی ادعا گرچه شیبی تند آن را به قله ای ساده و صمیمی می رساند اما تا قله هم که می رسی هنوز برایت این سربالایی پیمایی جدی نشده . خلوتی خاموش حتی با وجود راه هاییی که بر سینه کش کوه دویده است خاکی و پر افت و خیز. و چه خوب که جان این کوه کمتر به چرخ ماشین خش افتاده است . خوشحالم از خلوتی و خاموشی و همراهان اندکم که آن دور ها برای خویش هر کدام در رویایی غرق سینه کش کوه را بالا می کشند سر خوشانه به عقاب های سهند می اندیشم هر گاه که بالای این کوه ایستاده ام چتری از بال عقاب سایه بان سر خسته ام بوده است و خوش از بودنی اینچنین در میان این نمادبلند پروازی و رهایی شیب اخر را به سمت قله پای میکشم که عقابی می پرد دوربینم را که به گردن اویخته ام دردست می گیم او بی آنکه بال بزند بر فراز سرم در چند متری می چرخد و گردن می تاباند بالهایش در پرتو نور خورشید ظهر به طلا می ماند عقاب طلایی سرزمین من اینک به نگاهبانی از کوه پیر پر گشوده است . می دانم که او تنها نیست گام آهسته می کنم و و پشت خمانه وآرام گام را بر سنگ می گذارم دور ترک عقاب دیگر ی بر سنگ نشسته . می دانم که از دید رس چشمان تیزش در امان نیستم وقعی به بودن و دیدنم نمی گذارد و سر بر می گرداند. بعد از چند عکسی که از او می گیرم سینه به دره می دهد بال می گشاید وبه آبی آسمان فرو می افتد! . سر بر می گردانم بر خط برف عقابی عقابانی نشسته اند خنکای برف و خط خاموش آبی که درسبزنای روشن سمت آفتاب برامد کوه به دره می دود راز تجمع عقابان در این کنج هستی است . می شمارم یک به یکشان را این سرمایه های مانده در دخل خالی وطن را دخلی که هر روز خرج میشود دخل هنگفتی که مثل برف های قله در تموز هر روز آب میشود بی امید به بارشی دیگر . شماره می کنم عقابان آسمان سهند را هیجده تایی میشوند . هیجده عقاب بازمانده خیل عقابان تیز بال سهند باز مانده گنج سوخته وطن میشمارم .
جام سهند شیفتگان خود را دارد از منی که از دشت های جنوب خراسان آمده آم تا این یکی که از دور دست های ونکور یا این لر که اسپی کوه. مخمل کوه و یافته را گذاشته آمده تا ازسهند بالا برود . علی ترک است و چنان عاشقانه سهندیه می خواند که اشک هایش جاریست .
داشتم می گفتم که کوه هر کوهی طرفداران خود را دارد این ها هم لابد دوستش داشته اند که تا این جا خویش را بالا کشیده اند . پنج شش جوانند با شلوار جین و کلاه کابویی و دوربین فیلم برداری خانگی این دیگر چیست همراهشان !؟
ببخشید از کی تا به حال کلاشینکف هم جزو ابزار های کوهنوردی شده است !؟می پرسم اما کسی جواب نمی دهد سخت سرگرم به عکاسی و تیر اندازی اند یک به یک با تفنگ شلیک می کنند و آن دیگری عکس می اندازد لابد به یادگار فتح قله !
آستینش را می کشم . برویم زیر لب آرام می گویم . رها کن . آرامش این قله را به بحث بر میاشوب ! رو بر می گردانم لر گروه کوچکمان می خواند خسته می خواند :
تفنگ حیفه که آهو بکشی تو 00
شیب تند قله را سرازیر می شویم عقابها بالا و بالاتر کشیده اند . دوربین را نمی شناختند اما تفنگ را خوب میشناسند این عقابان تیز پر سرزمین من!
رو به دره گام بر شن می کشیم بنگ . بنگ ! صدای گلوله می اید هنوز . می شمارم . شمارش شده است کار من این روز ها ! با انگشت می شمارم هوبره های سینه " دق سرخ" را که شمارشان هرروز در گام گام عرب های سوسمار خور از شماره می افتد . شمارش می کنم آهو های غریب دشت زنجانم را . شماره می کنم آهوان ناگرفته دشت های بی کران" لوت و نمک" را با دست می شمار گوزن های ناز "دشت ناز" را یکی یکی که به ناز از مقابل دیدگان حسرت بارم می گذرند میشمارم یکی یکی . ده گلوله را که در" میانکاله" تنها در اقامتی چند ساعته به گوش خویش شنیده ام بی اغراق و اشتباه .خوب بلدم بشمارم این روز ها! تا ده می توانم بشمارم و گاه تا بیست -_ آن موقع که پای در خنکای "دلیچای" داشتم – تا بیست شمردم آنروز که گله ای بز کوهی سینه " مرتع پنیری" را به قصد "چاک اسکندر" بالا می کشید . می توانم بشمارم آهسته آهسته یک دو . هشت هشت تا گورخر مانده در" دلبر" را گوران دلبر د لبران پیر" خار و توران" امروز چشم براه امیر خان نمی مانند که او نیز خسته خاموش است می گویم خبر داری این روز ها شکار چیان شکاربان نیز می کشند واو فقط سر می جنباند که :....... ای روزگار !
می شمارم چاه های خشک بی باقرقره را . می شمارم یک . دو دو خرسی که به ضرب گلوله خودی !! بر زمین می افتد می شمارم یک ! اینجا به آذربایجان .د و دامغان . سه نوبت کدام شماست خرس قهوه ای محبوب من ! هنوز نفسم به شماره نیافتاده است پس باز هم می شمارم تا یک تا دو تا ده تا صد . هزار پرنده گم می شوند از صورتحساب "میانکاله"! همانطور که از حساب شکاربانانش دیروز یکی کم شد ! . هزار اردک ماهی سر شان زیر آب می رود در خلوت خاموش "مرداب انزلی" سرازیر دره بی انتهاست و من هنوز فرصت دارم بشمارم : یک . ... دو .... سه .. صد ... هزار .... صد هزار ....
عباث!
تیر 85

 
نمی دانم اشکال در چیست!؟ گویا سیستم بالا بردن عکس در بلاگ فعال نیست چند روز است تلاش می کنم تا عکس هایی به مناسبت این روز ها ( اعتصاب غذای جهانی ) را در آزادکوه منتشر کنم که نمی شود . دوستانی که از قضیه خبر دارند بداد برسند که مانده ایم !
با سپاس
عباث !

 
ديده‌گان را به دست


نقابي کن
تا آفتاب ِ نارنجي
به نگاهيت


افسون


نکند،
تا کلنگان ِ مهاجر را


ببيني


بال‌دربال
که از درياها همي گذرند. ــ
از درياها و


به کوه
که خوش به‌غرور ايستاده است;
و به توده‌ی نم‌ ناک ِ کاه بر سفره‌ی بي‌رونق ِ مزرعه;
و به قيل و قال ِ کلاغان در خرمن جای متروک;
و به رسم‌ها وبر آيين‌ها،بر سرزمين‌ها.
و بر بام ِ خاموش ِ تو


بر سرت;
و بر جان ِ اندُه‌گين ِ تو
که غمين نشسته‌ای


هم از آن‌گونه


به زندان ِ سال‌های خويش

بریده ای از شعر در آستانه شاملو .

 

SALAM -be yad 18 TIR- photo : abbas jafari
Posted by Picasa

 
قفس قفس اين قفس...
قفس قفس اين قفس اين قفس...
پرنده


در خواب‌اش از ياد مي‌بَرَد
من اما در خواب مي‌بينم‌اش،
که خود


به بيداری
نقشي به کمال‌ام


از قفس.
□
از ما دو


کدام؟ ــ
تو که زندان‌ات تو را زمزمه مي‌کنديا من
که غريو ِ خود را نيز


نمي‌شنوم؟
تو که زندان‌ات مرا غريو مي‌کشد،يا من
که زمزمه‌ی تو


در اين بهاران‌ام
مجال ِ باغ و دماغ ِ سبزه‌زار نمي‌دهد؟ ــ
از ما دو


کدام؟
□
قفس اين زمزمه اين غريواين بهاران اين قفس اين قفس اين قفس ای امان!
۲۲ فروردين ِ ۱۳۷۴

 

enzeva ! photo : abbas jafari
Posted by Picasa

 

kari az gol mohamad .
Posted by Picasa